Gallery 75--of Pontos, Summer 2008

Home/Galleries | Me | Links

Ο Θρήνος της Τραπεζούντας Έναν πουλίν, καλόν πουλίν, εβγαίν' από την Πόλην, ουδέ στ'αμπέλ(ε)α κόνεψεν, ουδέ στα περιβόλ(ε)α επήγεν και εκόνεψεν 'ς σ'Αγια-Σοφιάς την πόρταν'. Έσειξεν τ'έναν το φτερόν, στο αίμαν βουτεμένον, έσειξεν τ'άλλο το φτερόν, χαρτίν είshεν γραμμένον. Σιτ' αναγνώθ' σιτ(ε)ά κλαίει, σιτ' ανακρούει την καρδ(ε)άν: -Αϊλί εμάς και βάι εμάς, 'πάρθεν η Ρωμανία! Μοιρολογούν τα εγκλησ(ε)ας, κλαίγ'νε τα μοναστήρ(ε)α κι' Αϊ-Γιάννες, ο Χρυσόστομον, κλαίει στερνοκοπάται. -Μη κλαίς, μη κλαίς, Αϊ-Γιάννε μου, και δερνοκοπισκάσαι. -Η Ρωμανία 'πέρασεν! Η Ρωμανία 'πάρθεν! -Η Ρωμανία κι' αν πέρασεν, ανθεί και φέρει κι' άλλο.

Ναιλί εμάς και βάι εμάς οι Τούρκ την Πολ επαίραν, επαίραν το βασιλοσκάμ κι ελάεν η Αφεντία. Μοιρολογούν τα εκκλησιάς, κλαίγνε τα μοναστήρα, κι ο Αι-Γιάννες ο Χρυσόστομον, κλαίει και δερνοκοπάται. Μη κλαίς, μη κλαίς Αι Γιάννε μου και μη δερνοκοπάσαι, η Ρωμανία πέρασεν, η Ρωμανία πάρθεν. Η Ρωμανία κι αν πέρασεν, ανθεί και φέρει κι άλλο. "

A)Ακρίτας κάστρον έχτιζεν κι ακρίτας περιβόλιν σ'έναν ομάλ, σ'έναν λιβάδ', σ'έναν 'πιδέξιον τόπον. Όσα του κόσμου τα φυτά εκεί φερ και φυτεύει. κι όσα του κόσμου τ'αμπέλια, εκεί φερ και αμπελώνει, όσα σου κόσμου τα νερά, εκεί φερ κι αυλακώνει, όσα του κόσμου τα πουλιά, εκεί παν' και φωλιάζνε. Πάντα κελάηδναν κι έλεγαν: polla tha zeis akrita

B)Κι έναν πουρνόν, πουρνίτζικον και Κεριακήν ημέραν, ατά κελάιδαν κι έλεγαν: "Αύριο πεθαίν' Ακρίτας" . - Ακούς, ακούς, Ακρίτα μου κι αξιό μου παληκάρι, ακούς τι λένε τα πουλιά, ακούς τι κελαϊδούνε;- Φέρε με τη σαΐτα μου, ντό σύρ' εξηνταπέντε, και τ' άλλον το μικρότερον ντό σύρ' πενηνταπέντε, ας πάγω και να κυνηγώ και στα κυνηγοτόπια, κι αν εβρίσκω να κυνηγώ, εγώ δε θα πεθάνω, κιαν δεν εβρίσκω να κυνηγώ, εγώ θε να πεθάνω.

C)Κυνήγεσεν, κυνήγεσεν ποθέν κυνήγιν έβρε. Ο Χάρος τον απάντησεν απάν' στο σταυροδρόμι- Χάρε, τι έχεις μετ' εμέ, κι οπ' αν παγώ ακλουθάς με; κι αν κάθουμαι, συγκάθεσαι, κι αν πορπατώ, ακλουθάς με, κι αν κείμαι ν' αποκοιμηθώ, γίνεσαι μαξιλάρι; Έλα, Χάρε, ας παλέψουμε στο χάλκινο τ' αλώνι. Χάρε, και αν νικάς με σύ, να παίρνεις την ψυχή μoυ, Χάρε, και να νικώ σ' εγώ, να χαίρομαι τον κόσμο.

D)Επάλεψεν επάλεψεν κι ο Χάρος δε νικήθη.- Έμπα, καλή, και στρώσε με θανατικό κρεβάτι, βάλε ανθιά παπλώματα και μουσκομαξιλάρια, κι έβγα και τερ' νέ, καλή μου, τι λένε οι γειτόνοι. -Ενάς παιρνεί το μαύρο σου και την αρματωσιά σου κι ο γέρος ο σαπόγερος θα παίρνει την καλή σου.

After the Greek Revivalism in the area in 1850's the city was called Greek Argyròpolis (silver town), by the intellectuals of the city. The ancient Greek name of the city was Θήρα (Thera) meaning, gate or doorway.

The city is an ancient Greek colony set up by Meletians from Trapezounta. They were the first build a colony and they named it Thera ca.600 B.C

After the Genocide (1914-1923) , few Argyroupolitans managed to flee to Greece. Those that did settled in the Macedonia region of Northern Greece at the village of Lekani.

Τραγούδια των Ανταρτών.... Emis emis Trantelleni Romeika palikalia Trantelleni Trantelleni amon ta liontaria Trantelleni Trantelleni amon ta agra theria Tranta foras o thanaton gia tin eleftheria Trantelleni Trantelleni zoumes me tin elpida Κai me tin pisti ti Xristou kratoumes ti patrida.

Founded in the year 386 AD during the reign of the Emperor Theodosius I (375 - 395), legend has it that two priests undertook the founding of the monastery on the site after having discovered a miraculous icon of the Virgin Mary in a cave on the mountain.

Πάρθεν,,, Κ.Π. Καβάφης,,,, Aυτές τες μέρες διάβαζα δημοτικά τραγούδια, για τ' άθλα των κλεφτών και τους πολέμους, πράγματα συμπαθητικά· δικά μας, Γραικικά. Διάβαζα και τα πένθιμα για τον χαμό της Πόλης «Πήραν την Πόλη, πήραν την· πήραν την Σαλονίκη». Και την Φωνή που εκεί που οι δυο εψέλναν, «ζερβά ο βασιλιάς, δεξιά ο πατριάρχης», ακούσθηκε κ' είπε να πάψουν πια «πάψτε παπάδες τα χαρτιά και κλείστε τα βαγγέλια» πήραν την Πόλη, πήραν την· πήραν την Σαλονίκη. »

Όμως απ' τ' άλλα πιο πολύ με άγγιξε το άσμα το Τραπεζούντιον με την παράξενή του γλώσσα και με την λύπη των Γραικών των μακρινών εκείνων που ίσως όλο πίστευαν που θα σωθούμε ακόμη.

Μα αλίμονον μοιραίον πουλί «απαί την Πόλην έρται» με στο «φτερούλν' αθε χαρτίν περιγραμμένον κι ουδέ στην άμπελον κονεύ' μηδέ στο περιβόλι επήγεν και εκόνεψεν στου κυπαρίσ' την ρίζαν». Οι αρχιερείς δεν δύνανται (ή δεν θέλουν) να διαβάσουν

«Χέρας υιός Γιανίκας έν» αυτός το παίρνει το χαρτί, και το διαβάζει κι ολοφύρεται. «Σίτ' αναγνώθ' σίτ' ανακλαίγ' σίτ' ανακρούγ' την κάρδιαν. Ν' αοιλλή εμάς, να βάι εμάς, η Pωμανία πάρθεν.»

Home/Galleries | Me | Links